شعر ....

در شبی که باد می وزید

آخرین سروده های عاشقانه ی تورا خوانده ام

وتمام کوچه های یخ زده

-ترانه های بودن توراسرود می کنند.

     بودن تو سادگی ست

           بودن من اما

                 غم گزا ترین ترانه های زندگی ست.

          من چه قدر کوچکم

            وقتی ازمیان چشم های تو

              آتشی زبانه می کشد....

 

         در شبی که باد می وزید

      نام تو مرا به خویش خوانده بود

       ای دوباره در نگاه تو غرور

       از کدام سمت می رسی؟

 

    من که از نبودن تو آه می شوم

  من که در شب شکست غم

                 سر به راه می شوم

                می توانم از خودم

                            -از خودت

              روز های کهنه را دوباره تازه تر کنم

                می شود

                  با تو از خودم پلی به سمت آشمان کشید

 امشب از کسی شنیده ام:

 در شبی که باد می وزید

<<کودکی میان کودکان شاد شهر

             نان... نداشت....>>

      

/ 3 نظر / 8 بازدید

خواندم. جالب بود

آرش

افق روشنی را دنبال ميکنی. ادامه بده ... شعر روشنی است.