شبيه باد

شبیه باد می آمد.

وسرما از تمام او نمایان بود

.وچشمانش پراز نیرنگ ،

                    پراز خدعه،

                عبوس و خشک،همزاد بیابان بود.

                       *

ولی ازسوی دیگر

این پریشان گیسوان سخت تارش را

 به زیرپای من یک شب 

                     ـ مهمان کرد.

ومن را با خودش تا نا کجا آباد دور دور

                              ـ برد، آن جا که باران بود

                                                      ـ دریا بود.

                                                 فریبم داد با یک سیب ،

                                                                با یک دانه ی گندم.

                          ***

   واما باز من ساده ترازدیروز

میان این همه سرما

هم چون مست می خندم

وچشمم را به روی هر چه نامرد ست

                                           می بندم.

                                             شبیه باد....

 

/ 0 نظر / 8 بازدید